Bardzo krótki post, bo mam intensywny tydzień:)
Polecam portal http://www.roseindia.net może nie wygląda najlepiej, ale dawno nie widziałem tylu przykładów w jednym miejscu!
P.S. Lektura uzupełniająca Comparing web frameworks
agile
(41)
anti-patterns
(17)
architecture
(33)
books
(10)
buissness analysis
(1)
cases
(1)
code speaks 2u
(3)
communication
(1)
conferences
(13)
consulting
(1)
conversation patterns
(26)
customer collaboration
(14)
ddd
(5)
design patterns
(15)
desing
(1)
dialogi
(1)
dsl
(2)
effectiveness
(19)
embedded
(1)
events
(22)
gtp
(4)
info
(2)
infoq
(5)
kanban
(2)
lean
(2)
master
(1)
measuring
(1)
orm
(2)
pea
(2)
product humanisation
(1)
refactoring
(13)
requirements
(7)
retrospections
(1)
retrospective
(1)
scrum
(9)
scrumguide
(1)
sm
(1)
soft skills
(4)
software craftsmanship
(14)
tdd
(1)
team
(20)
time management
(3)
tutorial
(1)
uml
(1)
user stories
(1)
visions
(28)
Thursday, March 11, 2010
Thursday, December 17, 2009
Dziedziczenie i kompozycja
Ostatnio wygrzebałem w polskiej blogsferze namiar na Aristotle's Error or Agile Smile. Wynika z niego, że nasza wspaniała obiektowość jest dziełem przypadku (a co nie jest?), a ideologię o modelowaniu świata rzeczywistego dorobili spece od marketingu. Jak było w rzeczywistości nie dociekałem. Skoro już obiektowość, a wraz z nią sztandarowe dziedziczenie.
Dziedziczenie
Na Rysunek 1 jest fragment jakiegoś tam systemu. Pewnie każdy z nas widział podobne rzeczy choćby w Java API, które roi się od podobnych lub o wiele bardziej skomplikowanych konstrukcji.
Choć programiście całkiem nieźle używa się klas zaprojektowanych w ten sposób, to gdy programista chciałby na bazie takich konstrukcji rozwijać swoją aplikację (czytaj: dalej nieograniczenie dziedziczyć), to pojawia się kilka problemów:
- Aby zrozumieć działanie metody
MultiUserRemoteBookStore.findBook()zapoznać się z całą hierarchią dziedziczenia, - Faktycznie uruchamiany kod metody tej metody jest rozsiany pomiędzy wiele klas w hierarchii,
-
- Wymusza się na nas użycie konstruktorów (parametrowych) z nadklas, których wcale nie mieliśmy zamiaru używać,
- Dodatkowo nie wiadomo co robią te kostruktory; a nóż przy tworzeniu mojego obiektu coś wybuchnie…
- Trudno przetestować jednostkowo nową klasę. No, bo jak tu zamokować kod wywoływany w testowanej metodzie poprzez
super.findBook()?
Kompozycja
Większość problemów wynikających ze swobodnego dziedziczenia rozwiązuje kompozycja. Zamiast wyprowadzać nową klasęAcmeBookStore z MultiUserBookStore implementujemy główny interfejs BookStoreService a do potrzebnych metod odwołujemy się poprzez delegację.
I kawałek kodu:
public class AcmeBookStore implements BookStoreService {
private MultiUserBookStore multiUserBookStore;
public Book findBook( String title ) {
//...
multiUserBookStore.findBook( title );
//...
}
}
(Na marginesie warto zauważyć, że w ten sposób stworzyliśmy implementację Dekoratora.)
To rozwiązanie jest zdecydowanie bardziej czytelne i unit-testing-friendly. Kłopot pojawia się gdy nie w architekturze, z którą pracujemy nie istnieje odpowiednik interfejsu BookStoreService. Wtedy już, chcąc nie chcąc, zazwyczaj godzimy się godzimy się na dziedziczenie.
Programowanie poprzez interfejsy
Mając na uwadze w/w mogę zastanawiać się: w jaki sposób mogę projektować architekturę mojego kodu tak, aby nie generował problemów z dziedziczeniem. Pierwszą rzeczą, która przychodzi mi na myśl jest programowanie poprzez interfejsy. Nie oznacza to bynajmniej, że każda nowa klasaUserManager ma swój interfejs UserManagerService, albo (w wersji hardcore) z każdą nową klasą pojawiają się trzy nowe byty w systemie (UserManagerService, UserManagerImpl, AbstractUserManager). Zerknijmy na rysunek:
W tej architekturze centralnym punktem systemu (podsystemu, biblioteki) jest interfejs – kontrakt, który mają realizować poszczególne implementacje. Specyfika implementacji np. RemoteBookStore uzyskiwana jest nie poprzez odpowiednie klasy narzędziowe np. RemotingUtilty. Dzięki temu można tworzyć kolejne implementacje specjalizujące się w coraz to nowych rzeczach, bez konieczności dziedziczenia.
Podsumowując
Ujawniły nam się następujące rzeczy:- Preferowanie kompozycji ponad dziedziczenie,
- Programowanie poprzez interfejsy.
Są to jedne z kluczowych paradygmatów programowania obiektowego. Mamy z nich następujące korzyści:
- Kod jest czytelny
- Kod jest otwarty na testowanie.
Ostatecznie pozostaje jedno pytanie: czy dziedziczenie jest złe? Nie, jest bardzo dobre... w pewnych kontekstach… Złe jest jego nadużywanie. Jak więc rozpoznawać, które konteksty są odpowiedni dla dziedziczenia? Pewnie można wykombinować jakieś obiektywne kryteria, ale ja proponuję znać się na intuicję: czy dziedziczenie uprościło czy zagmatwała architekturę? Czy łatwiej testować, czy trudniej? Czy przyjemniej się pisze, czy - przeciwnie - chce Ci się...
Wednesday, December 16, 2009
Dziedziczenie zasobnikowe i inne idiotyzmy
Wrzucam przykłady fantazji w dziedziczeniu, które spotkałem (serio!) parę lat temu. Pierwsze można nazwać dziedziczeniem zasobnikowym. Od razu widać co zrobił kreatywny programista. Pisząc fragment systemu raportowego potrzebował przeczytać dane z pliku

Drugi kwiatek jest nieco trudniejszy. Dlaczego okrąg dziedziczy z punktu? Otóż dlatego, jak wyjaśnił autor koncepcji, że punkt jest środkiem tego okręgu…
properties, a że pamiętał coś takiego ze Struts2, to beztrosko sobie odziedziczył.
Drugi kwiatek jest nieco trudniejszy. Dlaczego okrąg dziedziczy z punktu? Otóż dlatego, jak wyjaśnił autor koncepcji, że punkt jest środkiem tego okręgu…
Subscribe to:
Posts (Atom)